به اسيدهايي که پس از حل شدن در آب تنها مي توانند يک به مولکول آب بدهند ، اسيد تک پروتونه مي گويند . اما تعدادي از اسيدها هستند که داراي هيدروژن اسيدي بيشتري هستند مثل سولفوريک اسيد که 2 پروتون دارد و يا فسفريک اسيد که 3 پرتون دارد و مي توانند اين پروتون هاي خود را به آب بدهند . در اين گونه اسيدها از دست دادن هر پروتون طي يک مرحله تعادلي انجام مي شود .
* در اسيدهاي چند پروتون دار همواره ثابت يونش هر مرحله نسبت به مرحله بعدي بيش تر است . چون در مرحله اول پروتون از يک مولکول خنثي جدا مي شود در حالي که در مرحله دوم پروتون از يک يون با بار منفي جدا مي شود . در ضمن پروتون آب پوشيده توليد شده در مرحله اول تا حدي محلول را اشباع مي کند بنابراين تا حدي مانع از يونش مراحل بعدي مي شود .
* در بين يون هاي حاصل از حل شدن اسيدهاي چند پروتون دار ، غلظت يون از همه بيشتر است چرا که در تمام مراحل توليد مي شود .
* در بين گونه هاي موجود در مراحل يونش متوالي اسيدهاي چند پروتون دار ، مولکول اسيد اوليه فقط در نقش اسيد و آخرين آنيون فقط در نقش باز ظاهر مي شوند ولي آنيون هاي ديگر خاصيت آمفوتري دارند چون هم مي توانند بگيرند و هم بدهند . هر چه بزرگتر باشد کوچکتر است .
* توجه داشته باشيد در اسيدهاي چند پروتون دار يون توليد شده در مراحل بعدي به قدري کم است که مي توان از آن چشم پوشي کرد .