افعال کمکی

افعال کمکي

- تعريف: فعل کمکي فعلي است که به تنهايي استفاده نمي شود بلکه قبل از يک فعل اصلي براي کمک به آن فعل در ايفاي نقش فعلي اش بکار مي رود.

- افعال کمکي به چهار دسته تقسيم مي شوند. سه دسته ي اول داراي دو نقش هستند. اگر در جمله به تنهايي به کار روند فعل اصلي محسوب مي شوند ولي اگر قبل از يک فعل ديگر بکار روند آنگاه فعل کمکي واقع شده اند. اما دسته ي چهارم هميشه فعل کمکي هستند و هيچگاه به تنهايي و بدون فعل اصلي در جمله بکار نمي روند.

1- فعل کمکي be و مشتقات آن (being – been – am – is – are – was – were):

از اين فعل کمکي در ساخت زمان هاي استمراري و جملات مجهول استفاده مي شود. مثال:

(حال استمراري) .Tom is playing tennis

(مجهول) .The dishes were washed

نکته:

فعل be ممکن است به تنهايي و به عنوان فعل اصلي جمله استفاده شود. در اين حالت be اغلب به معناي (است – بود – شد) است و به آن فعل ربطي نيز مي گويند.

مثال: .Ali is a student

2- فعل کمکي have و مشتقات آن (has – had):

از اين فعل کمکي در ساخت زمان هاي کامل (ماضي نقلي و ماضي بعيد) استفاده مي شود. مثال:

(ماضي نقلي) Mary has cleaned the windows

(ماضي بعيد) She had done her homework

نکته:

فعل have در صورتي که در جمله به تنهايي به کار رود فعل اصلي محسوب شده و اغلب به معناي (داشتن) است.

مثال: .His children have blue eyes

3- فعل کمکي do و مشتقات آن (does – did):

از اين فعل کمکي در زمان هاي حال ساده و گذشته ساده براي منفي و سوالي کردن جملات استفاده مي شود. مثال:

(منفي حال ساده) .We don’t go to school on Fridays

(سوالي گذشته ساده) ?Did you get up early yesterday

نکته:

در صورتيکه فعل do در جمله به تنهايي و به عنوان فعل اصلي به کار رود اغلب به معناي (انجام دادن) است.

مثال: .John does his homework at the library

4- افعال کمکي حالت:

بر خلاف ساير افعال کمکي اين افعال بدون معني نبوده و اغلب بيانگر حالتي همچون (الزام – اجبار – توانايي – امکان و ...) مي باشند. اين افعال شکل مفرد و جمع نداشته و همانطور که در ابتدا مطرح شد هيچگاه به تنهايي (به عنوان فعل اصلي) به کار نمي روند بلکه بعد از آنها هميشه يک فعل اصلي وجود دارد که به صورت مصدر بدون to است.

مصدر بدون to + افعال کمکي

مهمترين افعال کمکي حالت به اين شرح اند:

الف- will/would : اين افعال کمکي براي بيان احتمال زياد و يا قطعيت انجام کاري در زمان حال (will) و گذشته (would) به کار مي روند.

آنها تابستان آينده به لندن خواهند رفت. They’ll go to London next summer (آينده ساده)

تام گفت که يکشنبه به من تلفن خواهد کرد. Tom said he’d phone me on Sunday (آينده در گذشته)

توجه: همانطور که مي بينيد در مثالها از فرم مخفف will و would استفاده شده است.

ب – can/could : از اين افعال کمکي براي بيان توانايي انجام کاري در زمان حال (can) و گذشته (could) استفاده مي شود.

من مي توانم پيانو بنوازم. I can play piano (حال)

او مي توانست خيلي سريع بدود. He could run vary fast (گذشته)

ج – Should: به معناي «بايد» يا «بهتر بودن» است و به زمان (حال يا آينده) اشاره دارد.

هوا باراني است. شما بايد چترتان را همراه ببريد. It is raining. You should take your umbrella

د – must : به معناي «بايد» است و فرق آن با should در اين است که should حالت توصيه دارد در حالي که must الزام و اجبار را نشان مي دهد.

مثال:

من بايد فردا او را ببينم. I must see him tomorrow

هـ - may/might : به معناي «ممکن بودن» و در زمان حال به کار مي روند با اين تفاوت که might حالت ضعيف تر may است و بيانگر احتمال ضعيف وقوع يک کار است. مثال:

او ممکن است الان اينجا باشد. She may be here now

و – have to/has to/had to : از اين افعال کمکي براي بيان «مجبور بودن» در زمان حال (have to/has to) و گذشته (had to) استفاده مي شود. تفاوت عمده ي آنها با ساير افعال کمکي حالت در اين است که براي منفي و سوالي کردن جملات داراي اين افعال کمکي نمي توان از آنها استفاده کرد بلکه بايد از افعال کمکي (do – does – did) بهره گرفت.

مثال:

آنها مجبور بودند ماشين را تعمير کنند. They have to fix the car

(منفي) The don’t have to fix the car

او مجبور بود تکاليف زيادي انجام دهد. He had to do a lot of home work

(سوالي) ?Did he have to do a lot of home work